Welkom op Nynke’s weblog!!

Kus en spuugjes, Ine en Nynke.

Hallo allemaal!!

Ja hoor, ook wij gaan aan de boemel…..

Wij vertrekken hier heen: http://nynkepieters.punt.nl/. Komen jullie ons daar opzoeken en passen jullie de eventuele links aan???

Dikke spuugjes, Ine en Nynke

Lieve mama,

Gezien de recente ontwikkelingen hier in huis denk ik toch dat het belangrijk is dat ik je op deze wijze op de hoogte stel van mijn ongenoegen.

Tot nu toe was het worden van een “grote meid” voor mij een waar feest. Kontje in de lucht… applaus. Dingetjes vastpakken…. gejuich…… Beetje babbelen….. ademloze bewondering….

Alles wat ik zelf deed en wat je me aanbood heb ik met veel plezier uitgevoerd en het was echt een genot om jou helemaal in je moederrol te zien springen de laatste maanden. Dikke vriendjes wat dat betreft.

Maar wat je me nu flikt!! Het kan mij werkelijk nxedets schelen dat andere moeders dit ook doen met hun vier maanden oude baby’s of dat andere kindertjes het heerlijk schijnen te vinden. Wij hebben onze eerste “issue” sinds vandaag in ieder geval te pakken en ik raad je dan ook aan om nu alvast een spaarpotje te crexebren voor de therapeutische behandeling die ik, dankzij dit euvel, nog voor ik de 18 jarige leeftijd heb bereikt ongetwijfeld nodig zal hebben.

We hadden het zo fijn samen, maar wat doe je me nu toch aan….??? Een FRUITHAPJE!! Had je nu werkelijk verwacht dat ik niet erfelijk belast zou zijn met jouw genen en niet zou griezelen bij alles waar vitaminen A, B, C, D en wat dies meer zij in zit?? Werkelijk, het was te goor voor woorden. Het vervelende is dat je ondanks de door mij getrokken bijbehorende gruwel gezichten zowaar twee theelepels van het goedje naar binnen hebt geprobeerd te werken.

Waar gaat dit eindigen?? Appels?? Sinaasappels?? Of nog erger….. groente??? Het lijkt mij absoluut belangrijk om dit nxfa een halt toe te roepen voordat het uit de hand loopt.

Ik stel voor dat we wachten met het eten van vast voedsel tot ik zelf in staat ben om patat, chips, cola en chocolade te nuttigen en tot die tijd gewoon te blijven flessen.

Veel sterkte met de overgebleven fruithapjes en pas op voor allergische reacties.

Dikke spuugjes, Nynke

Je ligt diep te slapen, je ene handje losjes om Pop’s beentje en met je andere handje onder Meneer Muisje. Je snurkt een beetje en zelfs als ik je heel zachtjes over je wangetje aai word je niet wakker. Het voelt bijna misdadig om je zo uit dromenland te halen, maar het is echt hoog tijd voor je flesje. Opa komt ons straks halen en dan moeten we helemaal up and running zijn. We gaan weer op avontuur m’n lieve schat. We gaan drie dagen bij opa en oma Willy logeren, we gaan een dagje naar mama’s oma, oma Johanna en we gaan Sacha en Nien-Vught voor het eerst ontmoeten. Allemaal avonturen en dan is er voor uitslapen natuurlijk geen tijd.

Wat ben je veranderd in die 4 maanden. Zxf3 klein op 17 januari, zxf3 kwetsbaar….. en toch was je mijn grote wonder. En het wonder hield daar niet op. Al vier maanden lang zie ik je bijna dagelijks veranderen, steeds groter worden, steeds meer kunnen en steeds meer begrijpen. Wat een ongelofelijk voorrecht om er met mijn neus bovenop te mogen staan hoe mijn baby in een duizeling wekkend hoog tempo een grote meid aan het worden is.

Gistermiddag om 10 over half 2 ben ik met een bak koffie aan de tafel gaan zitten precies op de plek waar ik je exact een jaar geleden heb ontdekt. Geen vies kartonnetje deze keer om naar te staren, maar een hele bak foto’s van 365 dagen die vxf3l zaten van bijzondere, schitterende en geweldige momenten die ik heb vastgelegd omdat ik ze nooit meer wilde vergeten.

Als een sneltrein raas je aan me voorbij. Ik heb geprobeerd je te vangen in foto’s, woorden en letters en zal dat ongetwijfeld nog jaren blijven doen. Al die momenten waarop ik de tijd even stil wil zetten om even heel, heel goed naar je te kijken en jou in je geweldige moment voor altijd in mijn hart te bewaren. Maar de tijd jaagt je verder. Steeds verder, groter en mooier. Wat een geweldige tijd ligt er achter ons en wat ontzettend veel prachtige momenten nog in het verschiet.

Groei maar door, mijn allerliefste, ga maar verder…. Mama staat naast je…. Met tekst, toetsenbord………. en een fototoestel.

Zondag 8 mei, 2005

Ik blijf maar duf dus ik zit aan mijn derde bak koffie. Tot mijn verbazing heb ik in xe9xe9n ruk doorgeslapen tot half 11 en pas toen werd ik wakker van wat kramp. De kramp was niet heftig en is nu (twee uur later) zelfs weer helemaal verdwenen. Het bloeden heeft zich ook niet doorgezet maar het kan me op dit moment even niet meer zoveel schelen. Ik voel me rustig. De ongesteldheid zal ongetwijfeld vandaag wel ergens door gaan zetten, ik merk het wel. Ik ben voor het eerst in dagen weer in staat om rustig te genieten van de dag. Muziekje op, koffie erbij en een heerlijke “niets moet, alles mag” zondag ligt voor mij. Het enige wat ik niet wil vergeten is om mamalein even te bellen strakjes. Tis moederdag vandaag. Daar doen we eigenlijk niets aan, maar even bellen is altijd leuk natuurlijk.

Even douchen en dan ga ik eens wat aan het huishouden doen. Ik heb nog hele bxe1kken films liggen dus lekker loom op de bank een filmpje kijken is het doel vandaag.

Telefoon…….. slaperig rek ik me uit en neem op. “En????” roept een vriendin nog voor ik me kan melden. Als ik xe9rgens van te voren niet op had gerekend toen ik iedereen vertelde van mijn plan om zwanger te worden was dat het zo ontzettend klote is om bij elke menstruatie te moeten melden dat het “niet gelukt” is. Het resultaat van een inseminatie melden is alleen maar leuk als het goed nieuws is. Verder zou het fijn zijn als iedereen zich op de vlakte zou houden bij elke mislukking……

“Weer niets hoor” mopper ik chagrijnig terwijl ik eigenlijk helemaal geen zin heb om het onderwerp nu weer boven tafel te halen. “Oh…”. Ze klinkt wat teleurgesteld, en dat is wel weer lief natuurlijk. “Wanneer ben je ongesteld geworden??”. Ik draai mijn hele verhaal van de laatste dagen af. Ze valt even stil aan de andere kant van de lijn. “Dus je bxe9nt nog helemaal niet ongesteld??” Ik leg uit dat dat wel elk moment kan gebeuren nu, en dat ik het zelf door alle emo’s van de laatste dagen aan het tegenhouden ben. “Maar je bent dus nu een dag over tijd…??” Ze begint steeds gretiger te klinken en dat irriteert me, het lijkt net alsof ze mijn hele verhaal van net niet gehoord heeft. “Ik dacht dat jij nog nooit over tijd was geweest??” vult ze zichzelf aan terwijl ze steeds enthousiaster wordt. “Nee dat klopt”, ik begin nu te snauwen “maar deze keer dus wel…!” Geschrokken bindt ze in en gooit het over een andere boeg. “Joh, wat vervelend dat je menstruatie niet doorzet…. heb je een zwangerschapstest in huis???”. Nou breekt mijn klomp, wat moet ik nou in hemelsnaam met een zwangerschapstest??? Neej, natuurlijk heb ik die niet, hele bakken ovulatietests, dat wel. Maar ik heb geen enkele reden gehad om nieuwe zwangerschapstesten te halen en met welk doel ze me die vraag stelt is mij al helemxe1xe1l niet duidelijk.

Maar ze heeft een theorie……. Ik ben txe9 veel bezig geweest de laaste twee weken met zwanger willen worden dus mijn hersenen moeten geconfronteerd worden met een negatieve zwangerschapstest, daarna zal mijn menstruatie in volle hevigheid losbarsten. Ik word bijna drie keer tegelijk ongesteld van zoveel zweverig geneuzel, wxe1t een onzin zeg!! Maar ze blijft aandringen en haalt me uiteindelijk over om de rommellade nog xe9xe9n keer door te spitten opzoek naar een zwangerschapstest.

En verdomd, ik vis er nog een aftandse tussenuit. In de categorie 5 voor 10 euro zit er nog 1 in een zakje. Tis niet meer dan een geraffeld stukje karton met een groen uiteinde waarvan de bijsluiter ook nog eens belooft dat ik reeds 3 dagen voor mijn menstruatie al kan zien of ik zwanger ben of niet. Naast een paars controle streepje moet dan een donker roze tweede streepje te zien zijn. Het enige wat u hoeft te doen, geachte klant, is even over het uiteinde van het kartonnetje te plassen…

“Doe nou maar even..” dringt ze aan “dan bel ik je straks nog even terug!!”. Wat jij wilt schat, wat jij wilt….. als je daarna maar ophoudt met zeuren…. Ik pies braaf of t kartonnetje en leg m in de boekenkast. Zo, en nu eerst even douchen!!

Het is half 2 als ik dwars door t geraas van de stofzuiger de telefoon hoor….. Dezelfde vriendin weer…. “En????” O, jah, die zwangerschapstest…… Ik loop naar de boekenkast en werp een blik op het kartonnetje… “Negatief hoor… ennuh….. ik wordt ook niet spontaan ongesteld nu….” sneer ik. Ik mag toch hopen dat ze me nu met rust laat over het onderwerp…. Ze klinkt toch wat teleurgesteld, maar heeft ook goed nieuws. Een paar keer goed naar de negatieve test kijken, en let maar op, dan ben ik binnen een paar uur ongesteld!!

Het zal mij worst wezen of ik nu vanmiddag of vanavond ongesteld wordt. Ik ben er al klaar mee namelijk dus nadat ik heb opgehangen grabbel ik het kartonnetje uit de boekenkast met de bedoeling om hem zonder pardon in de vuilnisbak te gooien.

Buiten schuift een wolk voor de zon en de lichtinval in de woonkamer verandert even.

Mijn adem stokt in mijn keel……….. wat zie ik nou???? Heel even lijkt het alsof er een tweede streepje op het kartonnetje verschijnt. In twee stappen sta ik bij het raam en staar na het staafje….. Het zou gezichtsbedrog kunnen zijn, of zelfs gewoon de schaduw van het controle streepje. Heel vaag lijkt er een tweede grijsachtig streepje te staan. Ik knipper met mijn ogen, kijk even weg van het kartonnetje en kijk dan weer…. Nee, nu zie ik m niet meer. Ik leg de test op tafel en loop naar de keuken. Met trillende handen zet ik koffie, want ik heb koffie nodig…. NU!!! Terwijl de koffie doorloopt stuif ik toch weer terug naar de test. En nu zie ik m weer wxe9l….. dat hele vage schaduwstreepje…. Van schrik laat ik t kartonnetje bijna weer uit mijn handen vallen….

Een uur lang zit ik aan tafel te staren naar het staafje, van zenuwen de ene bak koffie na de andere weg werkend. De ene keer zie ik m weer wel, de andere keer weer niet… Na dat uur ben ik helemaal van slag. Ben xedk nou gek???? Ik heb een second opinion nodig en loop met kartonnetje naar de bovenbuurvrouw. Ze is gelukkig thuis. Samen bekijken we het kartonnetje tegen alle soorten van dag- en kunstlicht die we kunnen vinden. “Als je weet waar je naar zoekt zie je inderdaad een soort schaduwstreepje, hoe ik m ook bekijk” is haar conclusie.

Ik wordt verscheurd door twijfel. Het streepje hoort roze te zijn, en bovendien ik ben al een dag over tijd… Als ik de gebruiksaanwijzing van deze houtje touwtje test mag geloven had hij, bij een positief resultaat, vier dagen geleden al roze moeten worden en had ie vandaag dus ongeveer licht moeten geven…….., maar het is een bijna niet te zien schaduwachtig streepje.

Ik ben helemaal in de war. Ik begrijp de test niet, ik geloof nauwelijks wat ik meen te zien. “Een beetje zwanger” bestaat niet, maar een positieve test is het ook niet. Als ik mamalein later die middag aan de telefoon heb meld ik het wel…. “Het zou kunnen zijn dat ik zwanger ben…” Ik twijfel, mamalein is sceptisch…. Er moet een echte officixeble Predictor test aan te pas komen om duidelijkheid te verschaffen. Maar die heb ik natuurlijk niet in huis. Dat kan dus op zijn vroegst morgen pas.

Ik ben er vroeg in gekropen deze avond. Niet omdat ik moe ben, maar ik weet me geen raad met mijzelf, ik ben xf3p van de zenuwen. Mijn handen trillen nog steeds en ik schiet van geloof naar ongeloof en terug. Ben ik nou wxe9l, of ben ik nou nxedet???? Ik kan niet slapen en stap mijn bed uit. Voor de duizendste keer deze dag pak ik het inmiddels zwaar beduimelde kartonnetje vast en staar naar het schaduwstreepje. Ik ben ondertussen ruim anderhalve dag over tijd. Het echoot in mijn hoofd “Nee, nog nooit eerder over tijd…..maar nu dus wel…!!”.

En eindelijk, xe9in-de-lijk haal ik mijn vingers uit mijn oren en open ik mijn ogen en mijn hart. Kleine confetti bommetjes gaan af in mijn buik, de champagne wordt met een knal ontkurkt ter hoogte van mijn hart en overal van binnen worden kleine slingers opgehangen.

Ik zie je mijn kleine schat, ik kan je horen mijn kleine kriebeltje….. mama heeft zojuist haar kop uit het zand gehaald en staart naar het nu al aller-, aller mooiste moederdag cadeau wat je me ooit zult geven…. Een vies, goedkoop en beduimeld kartonnetje waarmee je voor het eerst “Dag mama” tegen me zegt……..

Dikke tranen van dankbaarheid en geluk stromen over mijn wangen, en vxf3xf3r ik deze 8 mei afsluit laat ik nog xe9xe9n keer, heel zachtjes, Marco Borsato door de boxen komen……. Slaap maar lieverdje…….. slaap maar………… mama heeft je gehoord……….

Zaterdag, 7 mei 2005

Het is eind van de ochtend, half 12 in ik lig inderdaad piepend van de kramp met een kussentje tegen mijn buik gedrukt op de bank. Waarom wilde ik ook alweer zo graag ongesteld worden??? Nu de kramp goed begint door te zetten en ik in afwachting van de werking van de zojuist genuttigde ibuprofen lig te mopperen op de bank ben ik even kwijt dat het me zo geweldig leek om ongesteld te worden… Dat was ook zo…. ongesteld is nxedet leuk. Anderhalve dag klote veel pijn waar geen ibuprofen behoorlijk tegen opgewassen is. Ik ga in deze dagen altijd ver over de toegestane dosering heen.

Ik vloei nog niet, maar t zou mij nix verbazen dat, als ik nu op zou staan, ik in xe9xe9n klap leeg zou lopen….. k zou niet erg vinden ook.. pffffffff, nog een minuut of 20, dan doet de ibu wat ie moet doen en dan kan ik de weekendboodschappen in huis gaan halen.

Halverwege de middag…. Ik ben een heel ander mens. De ibuprofen heeft precies gedaan wat zij beloofde te doen en ik ben pijn vrij. De boodschappen zijn in huis, de was en de afwas zijn aan de kant en in de vriezer staat een bak chocolade-ijs van een heel duur merk. Ik ben redelijk tevreden. Redelijk, want ik vloei nog steeds niet. Aan de ene kant een beetje vreemd gezien de heftigheid van de kramp aan de andere kant heb ik me zo gigantisch lopen xf3pvreten de laatste dagen dat het me niets verbaast dat mijn hele lijf nu even de weg kwijt is.

Sinds ik begonnen ben met insemineren loop ik met mijn ei-sprong ook ineens uit de pas terwijl ik altijd de klok gelijk heb kunnen zetten op ovu en menstru. Dus de hele theorie dat je door heftige emoties je hormoonhuishouding in de war kunt sturen kan ik uit eigen ervaring sinds 6 maanden al bevestigen. Dus nu ook aan de schuif met mijn menstruatie. Op zich niet iets waar ik vrolijk van wordt. In mijn hoofd is de knop nu om dat ik, op basis van mijn schuivende menstruatie, zowel de inseminatie van mei xe0ls die van juni niet ga halen zo…. Het vervelende is dat met al dat geschuif inseminaties xfcberhaupt heel moeilijk te plannen gaan worden, en daar wordt ik zenuwachtig van..

Het einde van de avond…. De rosxe9 smaakte me niet, die was een stuk minder “zacht en mild” dan het etiket beloofde, maar het ijs is op. En dat is ook een soort van knap…. t was een enorme bak. Ik begin me nu te ergeren aan het niet doorzetten van mijn menstruatie. Ik wil de laatste poging graag geheel afgerond achter me laten en me buigen over hoe, wie, wat en waar met de inseminaties die nog moeten komen. Bovendien moet ik een goed plan hebben om komende teleurstellingen te kunnen hanteren. Want zo’n 5 dagen als deze keer wil ik niet meer. Dankzij de ibu ben ik geheel krampvrij geweest de rest van de dag. Het weexefge gevoel begint nu weer op te komen. Ik leg alvast een verse ibu klaar naast een glas water. Mocht de pijn midden in de nacht weer losbarsten dan hoef ik tenminste niet in allemaal lades te grabbelen met mijn slaapdronken kop.

Als ik nog 1 keer een toiletgang maak voor ik in mijn bed kruip is daar het eerste kleine beetje roze…. Mooi….. dat hebben we dus ook weer gehad…… xf3p naar de volgende poging!!

Vrijdag 6 mei, 2005

De avond loop tegen zijn einde. Door alle teleurstelling ben ik bek-af. Ik ga zo richting mijn bed. De hele dag heb ik sprintjes getrokken tussen de toilet en de woonkamer. Iedere keer als ik iets meende te voelen ben ik, aanvankelijk, hoopvol en enthousiast gaan rennen naar de wc om vervolgens weer teleurgesteld terug te keren naar de bank in de woonkamer. Weer nix. Naarmate de dag vorderde begon ik de hoop op te geven dat ik inderdaad een dag te vroeg ongesteld zou worden.

En het is ook duidelijk te voelen. Pas sinds vanmiddag is het “ikmoetmorgenongesteldworden” gevoel zich in gaan zetten. Het zware gevoel in de onderbuik mag nu latent aanwezige pijn genoemd worden en mijn broeken zitten beroerd van de combinatie “beetje auw” en licht opgezette onderbuik. Vanmorgen zat mijn extra menstruatiekilo er ook weer aan. Mijn vingers voelen wat strak van het extra vocht.

De enige hoop die ik nu nog heb is dat ik morgenochtend vroeg ongesteld ga worden en vervolgens dus zondag 22 mei vroeg mijn ei-sprong zou hebben. Maar ik begin ook die hoop een beetje los te laten. Txe9 veel teleurstellingen, stemmingswisselingen, hoop en wanhoop hebben me behoorlijk afgemat de laatste dagen. Ik weet niet meer zo goed hoe ik alle emoties moet plaatsen. Het doorlopend bezig zijn met het verlangen naar het moederschap begint eng aan te voelen. Ik begin de behoefte te krijgen om mezelf te beschermen tegen dit soort heftige teleurstellings-, angst- en boosheid gevoelens. Het stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat de kans bestaat dat het allemaal niet rexebel gaat worden is steeds harder gaan spreken de afgelopen dagen. Ik ben bang. Bang dat het uiteindelijk niet voor mij weggelegd blijkt te zijn en dat ik daar niet mee zal kunnen dealen.

En nu ben ik ook moe. Nadat de avond was gevallen en ik moest toegeven aan mijzelf dat ik, helaas, niet een dag te vroeg ongesteld ben geworden heb ik het allemaal even losgelaten. Met chocola, frisdrank en chips heb ik een actie-film in de speler gegooid. En genoten van het , in mijn ogen, enige voordeel van ongesteld zijn; Je 2 dagen onbeperkt chagerijnig storten op alles wat onder de noemer “slecht eten” valt en een beetje dom filmpjes zitten kijken. Ik geniet er maar even van. Zo te voelen lig ik morgenochtend in ieder geval al piepend van de kramp op de bank…

Donderdag 5 mei, 2005

Het begint iets van hogere wiskunde te krijgen als is ‘s-middags aan de eettafel met pen, papier en agenda zit te rekenen. Aan alle kanten ben ik aan het bekijken of er txf3ch een mogelijkheid tot insemineren inzit in mei. 15 dagen na mijn menstruatie heb ik mijn ei-sprong. Dus als ik inderdaad zaterdag ongesteld word heb ik zondag 22 mei mijn sprong. Die zaterdagochtend daarvoor rijden we richting Belgixeb, dus als ik vrijdagavond (op zijn laatst) terug zou zijn uit Maastricht kan ik nog net, wel met grote haast,… mijn spullen pakken voor een week Ardennen. Dat zou dus betekenen dat ik vrijdagochtend of vrijdagmiddag op z’n laatst zou kunnen insemineren.

Woensdag, 4 mei 2005

Ik ben opgestaan met een zware kater en zit nu met mijn agenda op schoot, pen in de hand de data voor de komende inseminaties in te schatten.

Ondanks dat ik sinds ik ben begonnen met insemineren met mijn ovulatie ben gaan schuiven valt het allemaal redelijk in te plannen. Schuiven doe ik “naar achter” en nooit meer dan twee dagen.

Het aller-, aller grootste verdriet over wxe9xe9r een mislukte poging heb ik er gister uitgegooid tijdens mijn alcoholische bacchanaal. Wat overblijft is een verdrietig en zwaarmoedig gevoel. Naast de enorme teleurstelling kan ik de oorzaak dxe1xe1rvan ook op conto van mijn prxe9-menstrueeltje gooien. Al 25 jaar wordt ik in de dagen voor mijn menstruatie wat “depri”. Het is dus zaak om alles snel weer onder controle te krijgen. Zaterdag moet ik pas ongesteld worden en als ik nu blijf hangen in mijn teleurstelling ben ik de komende dagen helemaal niet te harden…. Vooral niet voor mijzelf.

Van de nood een deugd maken dan maar en de volgende inseminatie maar weer plannen. Met in mijn achterhoofd dat het een (te??) kostbare zaak begint te worden. Iedere keer naar Maastricht, hotelovernachting. Ik redt dat financieel nog wel 1 of 2 keer…. maar wat nou als ik nog 10 keer nodig heb??? Nou jah, alles op zijn tijd…. Eerst maar de inseminatie voor over twee weken.

Tot mijn grote schrik besef ik mij ineens dat ik over twee weken met vakantie ga. Al rekenend vanaf mijn vorige ovulatie zie ik dat ik precies in het weekend van vertrek mijn ei-sprong ga hebben. Mijn hartslag schiet omhoog…. Nxe9xe9 hxe8?????????? Ik staar naar de bladzijde met de datum waarop ik mijn ei-sprong verwacht. VAKANTIE staat er met koeienletters. Die zaterdag of zondag is mijn eisprong. Zaterdagochtend vertrek ik met een vriendin richting Belgixeb. No way dat het gaat lukken om dan te insemineren. Verdomme!!! Ik begin opnieuw te brullen…. Verdomme, verdomme, verdomme!!!!! Weer een poging naar God. Dat gaat lekker zo…. Over anderhalve maand wordt ik 38. Tijd begint mijn grootste vijand te worden. Geschrokken blader ik haastig verder door mijn agenda. Even checken of ik precies op mijn verjaardag de inseminatie in juni heb. Mijn hart slaat een slag over van schrik als ik naar het ineminatie moment in juni kijk…. BUITENKUNST staat er, wederom in koeienletters. Dat was ook zo. Ik ga met mijn beste vriendin en haar dochter juxedst in dxe1t weekend kamperen.

Niet xe9xe9n, maar twee inseminaties die ik dus niet ga halen. 3 pogingen in 7 maanden… De wanhoop slaat onmiddellijk weer toe en ik raak in paniek. Dit gaat nooit lukken zo. Hoeveel pogingen, mislukt of gewoon niet gehaald moet ik nog verder?? Kan ik dat wel? Als ik zie wat dit al allemaal met me doet, heb ik daar dan wel het emotionele draagvlak voor?? Gesteunt door mijn prxe9-menstrueeltje zak ik weer urenlang huilend weg in zelfmedelij…. Damn, damn, damn!!